Φωτογραφικό άλμπουμ σχετικό με την Κερκυραϊκή Φύση.

“Κερκυραίων Πάσχα” και “Ασήμαντα Προσωπικά Δεδομένα”, δυο παράλληλες εκθέσεις φωτογραφίας του Γιάννη Δημητρά παρουσιάζονται στο παλιό φρούριο Κέρκυρας από 16/4 έως 1/5.

Εγκαίνια το Σάββατο 16/4 στις 19:00

Η εκδήλωση στο Facebook

Εκθέσεις φωτογραφίας του Γιάννη Δημητρά θα παρουσιαστούν στους χώρους του Παλαιού φρουρίου από 16 Απριλίου 2011 έως 1η Μαϊου 2011, δυο διαφορετικές θεματικές ενότητες με κοινά τους στοιχεία την ενιαία φωτογραφική μάτια και τα ανθρωποκεντρικά θέματα.

Η πρώτη με τον τίτλο “Κερκυραίων Πάσχα”, είναι μια απόδοση του Κερκυραϊκού Πάσχα, επιχειρώντας να μην είναι απλά μια εθιμοτυπική καταγραφή  αλλά και μια ματιά  στον τρόπο με τον οποίο βιώνουν οι Κερκυραίοι το Πάσχα της πόλης.

Η δεύτερη με τον τίτλο “Ασήμαντα Προσωπικά Δεδομένα” περιλαμβάνει εικόνες από ταξίδια κυρίως στα Βαλκάνια αλλά και από την Κέρκυρα, όπου μέσω  της εκμετάλλευσης του φωτός, προσεγγίζει  σκηνές της καθημερινής ζωής με εικαστική διάθεση.

______________________

Ο Γιάννης Δημητράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970.

Από το 1989 έως το 1992 παρακολούθησε μαθήματα στην σχολή κινηματογράφου “Ευγενίας Χατζίκου”.

Από το 1997 έως σήμερα έχει ως αποκλειστική ενασχόληση την φωτογραφία και συμπληρώνοντας την εκπαίδευση του παρακολούθησε σεμινάρια των:

Μαριλένα Σταφυλίδου στην Κέρκυρα (2003), Νίκου Δημολίτσα στην Λάρισα (2004), Νίκου Οικονομόπουλου στην Τουρκία (2006) και την Ρουμανία (2007) και Ανδρέα Σμαραγδή στην Κέρκυρα (2010).

Το 2000 εγκαθίσταται μόνιμα στον τόπο καταγωγής του, την Κέρκυρα, και ξεκινά να εργάζεται επαγγελματικά ως φωτογράφος όπου μεταξύ άλλων, συνεργάζεται:

με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κέρκυρας, την Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας, την Νομαρχία Κέρκυρας, το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας και την 21η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Δουλεία του έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά,  (BHMAGAZINO, ΓΕΩΤΡΟΠΙΟ),

καταλόγους μουσείων,

(Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας, Βυζαντινό Μουσείο Αντιβουνιώτισσας Κέρκυρας),

λευκώματα-βιβλία:

Κερκυραϊκό Πάσχα εκδ. fagotto books,

Διονυσίου Σολωμού τα Κερκυραϊκά εκδ. Αλκίνοος ,

Τα Κερκυραϊκά Οικόσημα  εκδ. Αλκίνοος, και άλλες έντυπες εκδόσεις.

Έχει εργασθεί ως φωτογράφος πλατό στις ταινίες ¨ΣΤΑΚΑΜΑΝ¨ (σκηνοθεσία Α. Καφετζόπουλος,) και “Σκλάβοι στα Δεσμά τους¨ (σκηνοθεσία  Τ. Λυκουρέσης). Ανταποκριτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων για σειρά ετών, όπου παράλληλα συνεργάζεται  και με τα διεθνή πρακτορεία Reuters και Getty Images.

Μέλος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος από το 2005.

Από το 2001 έως σήμερα έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις καλλιτεχνών ενώ έχει πραγματοποιήσει και 4 ατομικές εκθέσεις στην Κέρκυρα (2005-2006), στην Θεσσαλονίκη (2005) και στην Αθήνα (2010).

7-8-9-10 Απριλίου 2011

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Λίγα λόγια για το Φεστιβάλ

Χώρος διεξαγωγής

FaceBook

Trailer:

———————–

Αφίσα Be There

Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα αληθινοί.

Όπως αναφέρει κάποιος, πολύ εύστοχα, γι’ αυτήν στο Ιnternet: “Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ‘ποιητές’ έκαναν δημόσιες σχέσεις”. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες…”. Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο “συνομίλησε”. Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι’ αυτό σπάνια γίνονταν γι’ αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής και πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: “Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων”.

Το σίγουρο είναι ότι η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, κάποια που δεν άντεχε όλο αυτό τον πόνο και την αθλιότητά γύρω της, και έβγαζε ποιητικές κραυγές μπας και ξυπνήσουν οι χαρτοφυλακένιοι άνθρωποι. Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι αληθινοί άνθρωποι την ανακαλύπτουν.

Η Κατερίνα γεννήθηκε το 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια το 1993.

Τα ποιήματά της έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα από γνωστό εκδοτικό οίκο.

Άλλες πληροφορίες από διαδίκτυο:

Για την Κατερίνα Γώγου, είχε γραφτεί ότι μετά το θάνατο της, άφησε μια δυναμική κατάθεση αλήθειας, που από πολλούς θεωρήθηκε κοινωνική ύβρις. Αναφέραμε ήδη ότι στο τέλος της δεκαετίας του 70 υπήρξε ένα σύμβολο για τη νεολαία του αντιεξουσιαστικού χώρου, που ήταν οργισμένη για την επίσημη αριστερά. Ένοπλοι που δρούσαν στις δεκαετίες του 70 και του 80 στην Αθήνα, αναφέρονται συχνά στο έργο της, καθώς για την ποιήτρια ήταν κοινωνικοί αγωνιστές, κάτι που τους έκανε νεότερους, ομορφότερους και τους αγιοποιούσε: “όμορφος σαν τρομοκράτης”, έγραφε.

Κασίμης, Τσιρώνης, Τσουτσουβής, Καλτεζάς, Πρέκας, όλοι έγιναν στα δικά της μάτια, άγγελοι μετά το θάνατό τους.

Η Γώγου πολεμούσε για τις ιδέες της, όχι μόνο με την ποίηση της, αλλά και με τον τρόπο ζωής της. Στις 18-3-1991, έγραψε ένα γράμμα στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, με τον τίτλο, Ξεχάσατε τον Πετρόπουλο, στο οποίο εξέφραζε την αλληλεγγύη της προς τον αναρχικό Κυριάκο Μαζοκόπο και τον ποιητή Γιάννη Πετρόπουλο που βρίσκονταν στη φυλακή.

Οταν η 17Ν σκότωσε στο Παγκράτι δύο αστυνομικούς, η Γώγου δέχτηκε τα μεσάνυχτα την επίσκεψη δύο αστυνομικών, που έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της και την πήραν μαζί τους σαν ύποπτη. Ένας αυτόπτης μάρτυρας είχε καταθέσει ότι είδε μια γυναίκα να φεύγει τρέχοντας από τον τόπο του εγκλήματος και η αστυνομία κατέληξε σε κείνη, χωρίς να έχει αποδείξεις ή να μπορέσει εκ των υστέρων να επιβεβαιώσει οποιεσδήποτε υποψίες.

Οι σχέσεις της με τις αστυνομικές αρχές ουδέποτε υπήρξε καλή,το 1986 είχε κάνει μάλιστα και μήνυση στον υπουργό Δημόσιας Τάξης επειδή κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης χτυπήθηκε από αστυνομικούς. Το 1991 την αναζητούσε η αστυνομία για να την ανακρίνει σχετικά με μια δολοφονία που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Τόσο το θύμα όσο κι ο θύτης ήταν γνωστοί της,η ίδια όμως δεν είχε καμιά σχέση με το έγκλημα και αφέθηκε ελεύθερη.

Το σχετικό ρεπορτάζ είναι παρ όλα αυτά σημαντικό, γιατί κάνει σαφές το πως ένιωθε η Γώγου σε όλη της ζωή της:
“Αναζητήθηκε από αστυνομικούς σε όλα τα φιλικά της σπίτια, όπου έμενε όταν ερχόταν στη Θεσσαλονίκη, αλλά δε βρέθηκε πουθενά. Η αστυνομία τοποθέτησε μπλόκα σε όλες τις εξόδους της πόλης, στο ΚΤΕΛ Αθηνών,στο σταθμό του ΟΣΕ και στο αεροδρόμιο της Μίκρας”.

Μια ζωή κυνηγημένη, χτυπημένη, περικυκλωμένη, μέσα σ έναν κλοιό που έσφιγγε συνεχώς.

Ακούστε ένα από τα μελοποιημένα ποιήματά της στο Youtube παρακάτω ή κατεβάστε ολόκληρο τον δίσκο από εδώ.

Το video clip του τραγουδιού δημοσιεύτηκε μόνο στο YouTube, και τις 2 πρώτες εβδομάδες είχε 2,5 εκατομμύρια ακροάσεις. Αυτή τη στιγμή που γράφω το άρθρο, μετράει πάνω από 3 εκατομμύρια.

Δημιουργός, μία εκπαιδευόμενη φοιτήτρια του CERN ονόματι Kate MacAlpine (YouΤube ψευδώνυμο: Alpinekat).

Η ίδια λέει: “Έκανα επιστημονικό ραπ ενόσω εργαζόμουν στην Αμερικάνικη Εταιρεία Φυσικής, το προηγούμενο καλοκαίρι, πριν έρθω στο CERN. Το τραγούδι το έγραψα στο λεωφορείο, στην διαδρομή από την δουλειά μου στο CERN. Μετά όλοι μαζί βοήθησαν στην δημιουργία του video clip. Όλοι μας ελπίζουμε να βοηθήσει τον κόσμο στην κατανόηση αυτών που κάνουμε στο CERN“.

Απολαύστε το: